เหมือนลูกไก่ฝูงเดียวเที่ยวคะนอง ตัวหนึ่งต้องจากไปเสียไกลกัน
ต่อนาน ๆ จึงจะพบประสพพักตร์ ได้สมศักดิ์สุขีเป็นศรีสันต์
จะทำการสิ่งใดพร้อมใจกัน แต่ข้อนั้นทายไว้ที่ในที
อย่าดำเนินเดินหน้าท่านว่าร้าย เราต้องหมายตามหลังระวังหนี
เหมือนพระจันทร์ร่อนเร่ชนเมฆี พระแสงศรีสุริยงต้องลงดิน
ถามคนเจ็บว่าหายสบายจิตต์ ถามเรื่องคิดเป็นความตามกระสินธ์
คงชนะเจียวหนาอย่าราคิน แม้นถามถิ่นคนที่หลบหนีไกล
ว่ายังไม่ปะพบประสพพักตร์ ถามลูกรักในครรภ์ที่มั่นหมาย
ว่าคงรู้เห็นได้เป็นชาย จบคำทายที่สี่เท่านี้เอยฯ
